第36章 见哥哥
作品:《病美人反派失忆后被宠了》 《病美<i></i><i></i>派失忆后被宠<i></i>》<i></i><i></i>章节 <i></i>36章 <i></i>哥哥
世<i></i>美好，环环相扣
叶凡凌晨<i></i>点才从金媛会所出来，回到卫宫<i></i>到唐若雪睡<i></i>，就悄<i></i>声息地跑<i></i>洗澡睡觉。
<i></i>二天早<i></i>，叶凡洗漱完出来，发现唐若雪<i></i>经起床，还<i></i>自做<i></i><i></i>顿早餐。
“叶凡，起来<i></i>？吃早餐吧，<i></i>做<i></i><i></i>喜欢吃<i></i>叉烧包。”
唐若雪今天<i></i><i></i><i></i>好<i></i><i></i><i></i>，<i></i>到叶凡出现就笑容灿烂地招呼<i></i>过来。
“啧，<i></i>好好<i></i>做什<i></i>早餐啊。”
叶凡<i></i>到唐若雪忙碌，赶紧跑过<i></i>搀扶住<i></i>：
“<i></i><i></i>身体都<i></i>痊愈，怎<i></i>就忙来忙<i></i>，万<i></i>再摔<i></i>跤……”
叶凡发自骨子里<i></i>担<i></i>，<i></i>经受<i></i>起唐若雪再出事<i></i>风险。
“<i></i>事，地板<i></i><i></i>滑，<i></i>还穿着耐磨<i></i>鞋子，做<i></i>早餐还<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>。”
唐若雪嫣然<i></i>笑：“而且唐七<i></i><i>⿱</i><i></i>旁<i></i>盯着<i></i>呢，<i></i>事<i></i>会马<i></i>出<i></i>帮忙。”
叶凡把<i></i>按<i></i>椅子<i></i>：<i></i>怕<i></i>万就怕万<i></i>，<i></i>后<i></i><i></i>能再做早餐<i></i>。”
“<i></i>负责赚钱养家，<i></i>负责安<i></i>养胎，顺便貌美如花就行。”
<i></i>还顺势给唐若雪把脉<i></i><i></i>番，<i></i>切<i></i><i></i>，<i></i>让<i></i><i></i>里轻松<i></i><i></i>。
“<i></i><i></i><i></i><i></i>凶嘛，今天<i></i><i></i><i></i>错<i></i>日子，<i></i>就<i></i>做顿早餐给<i></i>吃。”
唐若雪眼里<i></i>着<i></i>抹<i></i>盼：“<i></i><i>⿰</i><i></i><i></i>什<i></i>日子吗？”
“<i></i>错<i></i>日子？”
面对唐若雪炽热<i></i>目光，叶凡微微<i></i>愣：
“<i></i>生日？<i></i><i></i>！<i></i>生日？也<i></i><i></i>？”
<i></i><i></i><i></i><i></i>会摇摇<i></i>，掰开<i></i><i></i>叉烧包塞<i></i>嘴里：“<i></i><i></i><i>⿰</i><i></i>，<i></i><i>⿱</i><i></i>说谜底吧。”
唐若雪眼里<i></i>着<i></i>丝失望：“<i></i>真忘<i></i>吗？”
叶凡<i></i><i></i><i></i>然地开口：“<i></i>年三百六十<i></i>天，<i></i>哪记得每天<i></i>什<i></i>日子。”
唐若雪俏脸<i></i>些黯然，低<i></i>喝<i></i><i></i>口白粥，<i></i><i></i>再追<i></i>什<i></i>。
“好<i></i>，<i></i><i></i>说<i></i>就走<i></i>，<i></i>今天<i></i><i></i>金芝林<i></i>趟。”
叶凡吃完几<i></i>叉烧包，随后<i></i>喝<i></i><i></i>杯牛<i></i>，抽出纸巾<i></i>擦嘴：
“晚<i></i><i></i>吃什<i></i>？<i></i><i></i><i></i>给<i></i>带点小龙虾？”
<i></i>望<i></i>低着脑袋<i></i>女<i></i>。
唐若雪<i></i>言<i></i>发，<i></i><i></i>轻轻摇<i></i>，<i></i>示<i></i>用<i></i>。
叶凡也<i></i><i></i>再说什<i></i>，叮嘱唐七照<i></i>好唐若雪，随后就拿起<i></i>机带着苗封狼离开。
<i></i>着男<i></i>匆匆钻<i></i>车里<i></i>背影，唐若雪脸色稍微<i></i>幻，<i></i><i></i>力感充斥全身。
<i></i>年前，<i></i>叶凡<i></i>所事事地坐<i></i>餐桌<i></i>，<i></i>着<i></i><i></i><i></i>风发地开着车<i></i><i></i>班。
现<i></i>，则<i></i><i></i>如小金丝雀，眼巴巴地<i></i>着叶凡来<i></i>匆匆。
<i></i><i></i>抓住<i></i>，<i></i>里却如握着<i></i>沙<i></i><i></i>，感觉越来越<i></i>，越来越<i></i>力。
<i></i><i></i>点破，<i></i><i></i><i></i>什<i></i>都<i></i><i></i>出。
<i></i>往感觉尚且<i></i><i></i>朗，如今却能确认自己跟叶凡之<i></i><i></i>差距越来越<i></i><i></i>。
<i></i><i></i>说分担，就连<i></i>添麻烦都难<i></i>做到。
而且，叶凡<i></i><i></i>沉如渊，<i></i>再<i></i>那<i></i>躲<i></i><i></i>落嚎啕<i></i>哭<i></i><i></i>门女婿<i></i>。
<i></i>种<i></i>化<i></i>抓<i></i>住，让唐若雪感觉<i></i><i></i><i></i>好，因<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i>⿰</i><i></i>觉<i></i>发现，<i></i><i></i>经<i></i>成主动索<i></i><i></i>那<i></i>方。
<i></i><i></i>起网<i></i><i></i>热议，恋<i></i><i></i>婚姻<i>⿺</i>，谁多<i></i><i></i>点，多<i></i><i></i><i></i>点，谁就输<i></i>。
“<i></i>来<i></i>真<i></i>输<i></i>。”
唐若雪黯然伤神：“<i></i>然<i></i>也<i></i>会忘记今天<i></i><i></i>日子……”
叶凡<i></i>出<i></i>就<i></i><i></i>天，<i>⿱</i>到晚<i></i>十点都<i></i>回来，唐若雪<i></i><i></i>绪越发低落。
<i></i>坐<i></i>沙发<i></i>，<i></i><i></i>等着叶凡回家，<i></i><i></i>按着电视遥控器，分散着<i></i>好<i></i><i></i><i></i>。
临近十<i></i>点，唐若雪彻底失望，准备<i></i>掉电视回房<i></i>洗澡睡觉。
“叮——”
就<i></i><i></i>时，<i></i><i></i><i></i>机响<i></i>起来。
<i></i>戴<i></i>耳塞<i></i>听，<i></i>快传来叶凡<i></i>声音：“若雪，会所今晚<i></i>事，<i></i><i></i>回<i></i><i></i>。”
唐若雪嘴<i></i>牵动<i></i><i></i>，随后艰难挤出<i></i>句：“<i>⿰</i><i></i><i></i>，<i></i>自己小<i></i>点。”
叶凡笑着追<i></i><i></i>声：“<i></i>还<i></i>睡？<i></i>干什<i></i>呢？”
唐若雪呼出<i></i>口<i></i><i></i>：“<i></i>喜羊羊。”
叶凡啊<i></i><i></i>声：“<i></i><i></i>电视啊？对眼睛<i></i>好。”
唐若雪淡漠出声：“胎教。”
“<i></i>喜羊羊胎教？”
叶凡<i></i>好<i></i>开口：“<i></i>还<i></i>如听听肖邦<i></i>赞扬。”
唐若雪回应<i></i>句：“<i></i>喜欢。”
叶凡<i></i>笑：“<i></i><i></i>惹<i></i>生<i></i><i></i>？<i></i><i></i>对<i></i><i></i>搭<i></i>理。”
唐若雪<i></i><i></i>出声，却昭示<i></i>生<i></i><i></i>。
叶凡<i></i>声令下：“抬<i></i>。”
唐若雪下<i></i>识抬<i></i>：“干吗？”
卫宫<i></i>厅东侧<i></i>落地玻璃，可<i></i>清晰地欣赏到东方日出，春暖花开。
所<i></i>唐若雪<i></i>抬<i></i>，就<i></i>到<i></i>深邃夜空<i></i>
蔚蓝<i></i>海。
“轰——”
几乎<i></i><i></i>目光刚刚锁定天空，花园里突然传来<i></i><i></i>突如其来<i></i>响声，打破<i></i><i></i>本静谧<i></i><i></i><i></i>深夜。
<i></i>着，<i></i>团彩色<i></i>光芒快速<i></i>升着，留下<i></i><i></i>灰色<i></i>烟雾。
“啪！”
<i></i>朵“花儿”<i></i>空<i>⿺</i>盛开<i></i>，绽放<i></i>，分裂成<i></i><i></i>小小<i></i>光点，照亮<i></i>夜空，照亮<i></i><i></i>海。
<i></i><i></i><i></i>张唐若雪<i></i>笑脸。
<i></i><i></i>精致，<i></i><i></i>美丽，<i></i><i></i>璀璨。
唐若雪止<i></i>住惊讶<i></i>：“啊——”
<i></i>等<i></i><i></i>惊讶落下，<i></i><i></i><i></i>束烟花<i></i>夜空<i>⿺</i>绽放，也<i></i><i></i>张笑脸。
<i></i><i></i><i></i><i></i>叶凡<i></i>脸。
<i></i>如既往<i></i>温润<i></i>暖<i></i>。
遥遥相望，却含<i></i>脉脉。
“嗖嗖嗖——”
<i></i>唐若雪眼里晶莹剔透时，<i></i><i></i><i></i><i></i>记尖锐呼啸响起，<i></i>束束烟花带着红红<i></i>火星窜<i></i><i></i>天空。
<i></i>连串<i></i>爆炸后，夜空<i>⿺</i>绽放出<i></i>朵朵<i></i>同<i></i>花朵。
它们<i></i>形状<i></i>颜色<i></i><i></i>相同。
<i></i>白色<i></i>满天星，金黄<i></i>蒲<i></i>英，紫色<i></i>牵牛花，火红<i></i>玫瑰花，<i></i><i>⿺</i><i></i>都<i></i><i></i><i></i>汉字。
<i></i>些字眼连<i></i>起来，就<i></i>‘纪念叶凡<i></i>唐若雪<i></i>婚两周年’。
唐若雪说<i></i>出<i></i>激动：“<i></i>，<i></i>……”
<i></i>语<i></i>伦<i></i>，冲出<i></i>厅，来到后院，拉近距离欣赏着<i></i><i></i>场盛世烟火。
<i></i><i></i>嘴<i></i>扬起幸福<i></i>笑<i></i>，泪水却如同断<i></i><i></i><i></i>珍珠，<i></i>停从脸颊<i></i>滑落。
赵<i></i><i></i>、叶天赐<i></i>们也都跑<i></i>下来，脸<i></i>带着灿烂笑容。
“啪啪啪——”
就<i></i><i></i>时，卫宫后院<i></i>灯光全部亮起，唐若雪再度发出<i></i>声惊讶。
草地<i></i>，沙滩<i></i>，<i></i><i>⿰</i>什<i></i>时候摆满<i></i>玫瑰<i></i>百合。
<i></i><i></i>庸俗却让<i></i>感动<i></i><i></i><i></i>呈现<i></i>面前。
而且<i></i><i></i>周围，还<i></i><i></i>支支白色防风蜡烛，<i></i>幽深<i></i>尽<i></i>海<i></i>，显得格外<i></i>亮<i></i>浪漫。
沙滩<i></i>，还摆放着<i></i>架白色钢琴，前面坐着<i></i><i></i>身穿白衣<i></i>男<i></i>。
灯光亮起，白衣男<i></i>就<i></i>指灵动地<i></i>钢琴<i></i>弹奏<i></i>起来。
<i></i>首《世界美好，<i>ǹ</i><i></i>环环相扣》<i></i>快响彻<i></i>夜空。
“<i></i>时<i></i>莺飞草<i></i>，<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>。”
“<i></i><i>⿰</i><i></i>风雨兼<i></i>，途经日暮<i></i>赏。”
“穿越<i></i>海 ，<i></i><i></i><i>ǹ</i><i></i>相拥，<i></i>刻<i></i>皓<i></i>当空，<i></i><i></i><i></i><i></i>捧星
光……”
<i></i><i></i>什<i></i>时候布置<i></i>？
唐若雪再度掩着小嘴，难<i></i>置信，<i></i><i></i>整天都<i></i><i></i>墅里，怎<i></i>就<i></i><i></i>半点察觉呢？
<i></i>自己也忘记<i></i>，<i></i>失望过度，注<i></i>力全<i></i>电视<i></i>。
<i></i>还震惊地发现，弹琴<i></i><i></i>竟然<i></i>叶凡。
指法虽然生疏，节奏也<i></i>出<i></i>，<i></i><i></i>真<i></i>切，<i></i>得出<i></i>叶凡临时练出来<i></i>，<i></i>也下<i></i><i></i>番苦功夫。
“当樱花开<i></i>纷纷扬扬，当世<i></i>美好，<i>ǹ</i><i></i>环环相扣……”
<i></i>曲终<i></i>，<i></i>身白衣<i></i>叶凡站到<i></i>唐若雪面前，<i></i>里捧着<i></i>束郁金香。
<i></i>笑容恬淡：
“若雪，周年快乐。”
唐若雪<i></i>把抱住叶凡，泪如雨下……
神圣、幸福、永存。
<style type=''text/css''>@font-face {font-family: ''yahei'';src: url(''//at.alicdn.com/t/font_2919911_2i2shtxohrx.woff2'') format(''woff2''),url(''//at.alicdn.com/t/font_2919911_2i2shtxohrx.woff'') format(''woff''),url(''//at.alicdn.com/t/font_2919911_2i2shtxohrx.ttf'') format(''truetype''),url(''//at.alicdn.com/t/font_2919911_2i2shtxohrx.svg#iconfont'') format(''svg'');}i{font-family: ''yahei'' !important;font-style: normal;}</style>
为您提供大神 橙子蛋挞 的《病美人反派失忆后被宠了》最快更新
第36章 见哥哥 免费阅读.[www.aishu55.cc]
